Author :
Abstract
Bu sistematik literatür taraması, yirmi birinci yüzyılın çok kutuplu uluslararası sisteminde akıllı güç araçlarının dış politikadaki dönüştürücü rolünü kapsamlı olarak incelemektedir. Çalışmanın temel amacı; sert güç, yumuşak güç, keskin güç ve dijital güç araçlarının koordineli, entegre ve sinerjik kullanımının devletlerin dış politika hedeflerine ulaşma kapasitesini nasıl ve ne ölçüde artırdığını ortaya koymaktır. PRISMA (Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses - Sistematik Derlemeler ve Meta-Analizler için Tercih Edilen Raporlama Öğeleri) protokolü doğrultusunda gerçekleştirilen sistematik taramada, 1990-2024 yılları arasında yayımlanmış doksan bilimsel kitap, teorik doyum noktasına ulaşıncaya kadar derinlemesine analiz edilmiştir. Nitel araştırma deseninde yürütülen çalışmada, yorumlayıcı fenomenolojik analiz yaklaşımı benimsenmiş; güç teorileri, diplomasi çalışmaları, güvenlik araştırmaları ve dijital dönüşüm literatürü disiplinler arası bir perspektifle sentezlenmiştir. Bulgular, akıllı güç stratejilerinin dış politika başarısını önemli ölçüde artırdığını, meşruiyet faktörünün kritik rol oynadığını ve bağlamsal faktörlerin strateji etkinliğini belirlediğini göstermektedir.
Araştırma, dijital gücü bağımsız bir güç kategorisi olarak kavramsallaştırarak ve beş bileşenli akıllı güç modeli geliştirerek literatüre özgün katkı sunmaktadır. Keskin güç kavramının teorik çerçevesinin geliştirilmesi ihtiyacı, çalışmanın önemli bulgularından biridir. Kurumsal koordinasyon mekanizmalarının varlığı ve uluslararası hukuka uygunluk, strateji başarısını belirleyen temel faktörler olarak tespit edilmiştir. Bölgesel farklılaşma bulguları, evrensel akıllı güç stratejilerinin mümkün olmadığını, her bölgenin kendine özgü dinamiklerinin dikkate alınması gerektiğini ortaya koymaktadır. Çalışma, dış politika yapıcılarına kanıta dayalı öneriler sunarak, orta ölçekli güçler için özelleştirilmiş stratejiler geliştirerek ve gelecek araştırmalar için kapsamlı bir gündem belirleyerek pratik katkı sağlamaktadır. Sonuç olarak, akıllı güç paradigması yirmi birinci yüzyılın karmaşık güvenlik ortamında devletlere daha etkili, meşru ve sürdürülebilir dış politika yürütme imkânı sunmaktadır.
Keywords
Abstract
This systematic literature review comprehensively examines the transformative role of smart power tools in foreign policy within the twenty-first century's multipolar international system. The study aims to reveal how and to what extent the coordinated, integrated, and synergistic use of hard power, soft power, sharp power, and digital power tools enhances states' capacity to achieve their foreign policy objectives. Following the PRISMA (Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses) protocol, ninety scholarly books published between 1990 and 2024 were thoroughly analyzed until theoretical saturation was reached. Employing a qualitative research design with an interpretive phenomenological analysis approach, the study synthesizes power theories, diplomacy studies, security research, and digital transformation literature through an interdisciplinary perspective. Findings demonstrate that smart power strategies significantly increase foreign policy success, with legitimacy factors playing a critical role and contextual variables determining strategy effectiveness.
The research makes an original contribution to the literature by conceptualizing digital power as an independent power category and developing a five-component smart power model. The need to develop a theoretical framework for the sharp power concept emerges as a significant finding. The presence of institutional coordination mechanisms and compliance with international law are identified as fundamental factors determining strategy success. Regional differentiation findings reveal that universal smart power strategies are not feasible, requiring consideration of each region's unique dynamics. The study provides practical contributions by offering evidence-based recommendations for policymakers, developing specialized strategies for middle powers, and establishing a comprehensive agenda for future research. In conclusion, the smart power paradigm offers states the opportunity to conduct more effective, legitimate, and sustainable foreign policy in the complex security environment of the twenty-first century.
