Author :
Abstract
Bu çalışma, Arap Dili eğitiminde uzun yıllardır tartışılan Fasih Arapça ve Ammice (Arap lehçeleri) ikilemini ele almakta, bu tartışmayı öğrenci ve akademisyen görüşleri üzerinden değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Çalışmada, günümüzde daha çok resmî yazışmalarda, dinî ve edebî çerçevede kullanılan Fasih Arapça ile öğrencilerin dinleme ve konuşma becerilerini istenen düzeye getirmenin mümkün olup olmadığını incelemek hedeflenmiştir. Bu bağlamda, Arapça eğitimi alan ve veren bireylerin konuya dair algılarını ve deneyimlerini derinlemesine analiz edebilmek amacıyla nitel araştırma deseninden yararlanılarak bireysel görüşmeler gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın çalışma grubu belirlenirken amaçlı örnekleme tekniği kullanılmıştır. Katılımcılar, bir vakıf üniversitesinin Yabancı Diller Yüksekokulu Arapça Mütercim ve Tercümanlık Bölümünde görev yapan bir bölüm başkanı, bir öğretim üyesi ve belirli bir dil seviyesine ulaşmış olmaları bakımından üçüncü sınıf öğrencilerinden oluşmaktadır. Görüşmeler öncesinde tüm katılımcılara araştırmanın amacı ve kapsamı hakkında detaylı bilgi verilerek katılımcılardan onam formları alınmıştır. Araştırma etiği gereği, katılımcı isimleri gizli tutulmuş ve akademisyenler “A”, öğrenciler ise “Ö” koduyla sınıflandırılmıştır. Katılımcılar, Fasih Arapçanın öğretimi, Ammicenin gerekliliği, müfredata dair öneriler gibi konularda kişisel deneyimlerini ve gözlemlerini paylaşmışlardır. Görüşmelerden elde edilen veriler, tematik analiz yöntemiyle değerlendirilmiştir. Araştırma bulguları, Fasih Arapçanın akademik, resmî ve yazılı alanlarda yeterli kabul edilmesine rağmen, günlük yaşamda iletişim kurmak için Ammice (Arap lehçeleri) bilgisine ihtiyaç duyulduğunu ortaya koymuştur. Katılımcıların önemli bir bölümü, Fasih Arapça eğitiminin iletişimsel becerilerde yetersizlik doğurduğunu ifade etmiştir. Ayrıca mezuniyet sonrası iş ve sosyal yaşamda Ammiceye hâkim olmanın zorunlu hale geldiği belirtilmiştir. Araştırma Fasih Arapçanın müfredattaki merkezî önemini sarsmadan, Mısır veya Şam gibi yaygın lehçelerin tamamlayıcı bir ders olarak programa sistematik biçimde entegre edilmesini önermektedir. Bu sayede, öğrencilerin hem akademik hem de pratik dil becerilerini geliştiren bütüncül bir eğitim modeline ulaşılabilecek hem de mezunların mesleki yetkinlikleri üst seviyeye taşınmış olacaktır.
Keywords
Abstract
This study addresses the long-standing dilemma between Modern Standard Arabic and Ammiyya (Arabic dialects) in Arabic language education, aiming to evaluate this debate through the perspectives of students and academicians. The study aims to investigate whether it is possible to raise students' listening and speaking skills to the desired level using solely Modern Standard Arabic, which is currently employed primarily in official correspondence as well as religious and literary contexts. In this context, individual interviews were conducted utilizing a qualitative research design to provide an in-depth analysis of the perceptions and experiences of individuals receiving and providing Arabic language education.
The purposive sampling technique was employed to determine the study group. The participants consist of a department head and a faculty member from the Department of Arabic Translation and Interpretation at a foundation university's School of Foreign Languages, as well as third-year students selected for having attained a specific level of language proficiency. Prior to the interviews, all participants were provided with detailed information regarding the purpose and scope of the research, and informed consent forms were obtained. In accordance with research ethics, participant identities were kept confidential; academicians were codified as “A” and students as “Ö”. Participants shared their personal experiences and observations regarding issues such as the teaching of Modern Standard Arabic, the necessity of Ammiyya, and suggestions concerning the curriculum. The data obtained from the interviews were evaluated using the thematic analysis method. The research findings revealed that while Modern Standard Arabic is considered sufficient in academic, official, and written domains, knowledge of Ammiyya (Arabic dialects) is required for communication in daily life. A significant portion of the participants stated that education focused solely on Modern Standard Arabic results in inadequacies in communicative skills. Furthermore, it was noted that commanding Ammiyya has become essential in post-graduation professional and social life. The study proposes systematically integrating widespread dialects, such as Egyptian or Levantine, into the program as complementary courses without compromising the central importance of Modern Standard Arabic in the curriculum. In this way, a holistic educational model that develops both the academic and practical language skills of students can be achieved, and the professional competencies of graduates will be elevated to a superior level.
